دخترکی به تلخیِ تمام کابوس های جهان

سکوت

ستاره رویاهایش را خاموش می کند

فراموشی

در هجوم دنباله داره آسمان و زمین

در آغوش می گیردم

زیر گوشم زمزمه می کند:

امشب هیچ جغدی آواز نخواهد خواند...

از سردی کوچه های بی انتها

از تکرار واژه های بی حرف

از تو

می گریزم

به تو

چند قدم مانده

کمک...!

کاش گره روسری گلدارت را محکم می بستی

این شب

نباید به صبح می رسید

پ.ن:دختری

اینجا

ستاره هایش را

در سرمای پاییز گم کرده است

آیا همین که

تمام عمر خود پاییز را گریسته ام

بس نیست؟

از گونه های تو آغاز می شود

این زمستان...

از لب های من بالا می رود

دیوانگی

دختری از آن روزها...

بوسه باشد برای وقتی دیگر...

پاییز

با این نگاه فرار کرد.

-------------------------------------------

پ.ن:حالا که رفته ای

سراغ کلمات نمی روم

خسته و بی حوصله اند

ترانه نمی خوانند      

         شعر نمی شوند   (محمد رضا عبدالملکیان)

...

که گم می شود

در خرابه های خانه

دیگر هیچ آسمان خراشی

خاطراتم را زنده نمی کند

--------------------------

جای خالی مردی

اینجا

در سکوت!

حالا دیگر نمی شود.

بی رویا ...

--------------------------

پنجره اتاقم

تمام دنیا را در خود دارد

من حتی می توانم از آن

خانه گرم

همسایه روبه رویی را ببینم.

--------------------------

از این همه حرف

که از دهان تو

         پرتاب می شود

هیچ کدام

به اندازه یک دوستت دارم

به من نمی آید.

پ.ن:خرم آن روز کزین منزل ویران بروم     راحت جان طلبم وز پی جانان بروم