به یادت نمی آورم...

تا آن سوی خدا...

 

درذهنم مرورت می کنم

نمی دانم چرا؟

مرورت می کنم

حتی بیشترازشعرهایم که همه راازبرشده ام

بیشترازانتظاری که می کشم

تنهایی که دارم

ولی...

ولی به یادت نمی آورم

به همان اندازه که روزهای کودکی را

بادبادک هارا

لبخندهایی که زدم...

وقدم هایم که باتو

زیرآن همه بیدمجنو ن جاماند

خاطراتم که درگنجه مادربزرگ خاک گرفت

خوابهایم که بی خواب شد...

وعشق

این عشق که عاشق نیست

 

این عشق راچه بنامم

همان عشق که قصه اش شیرین است

همان که درزوال روزها

هرروزرنگی ازخودرا نشانم می دهد

یانه آنکه روزهابود

بی تفاوت...

وروزی که می خواستمش نبود

بی تفاوت...

قلبم راباخودبه روزهای دوربرد

ومن که سراسر شوروشوق بودم

وبی آرام وقرار...

سربه زیرشدم

وبی آرام وقرار...

...............................................................................

پ.ن:درود

پ.ن:خدایاخودم رابه تومی سپارم ازمن بسازهرآنچه راکه خودت می خواهی...

پ.ن:گاهی یادم می ره ازخداتشکرکنم برای زندگی...الان بهترین موقعیت...

خدایاشکرت...

 

 

برای بیستمین روز...

 

سلام نیامده آرزوهایم

توبه دنبال کدام ستاره

به زندگیم آمدی

راستی آسمان آخرین ستاره مرده اش رابه من داد

ازهمان ستاره هاکه روزی

آرزویم داشتنشان بود

سلام آرزوی هرگزمن

من راندیدی

درخودم درحال جوانه زدنم

واکنون یک سال دیگرهم گذشت

من که هنوزیک روزهم عمرنکردم

...

حوصله کلمات ازدلتنگی من سررفته

دلتنگی که همدم روزوشب من است

حتی امروزکه روزمن است

ومی خواهم مال من باشدوبماند

ا.م.ا...

من حالادیگر بزرگ شده ام

می فهمم جدایی که درکلماتت بود را

می فهمم سردی که درنگاهت بودرا

...

خیالت راحت راح روحم

من دیگربزرگ شده ام

دیگرعشق را،عشق معنی نمی کنم...

گمانم بیستمین روززمستان بود.

............................................................................

پ.ن:درود

پ.ن: یکی ازدوستانم تازه شروع به وب نویسی کرده که درقسمت پیوندهای روزانه به اسم ماه من لینکش کرده ام.بهش سریزنید ضررنمی کنید.

پ.ن:امروزکه مال من است هرچه خواستم ازدلتنگی نگویم نشد...

عیبی نداردشایدمن هم باهمین دلتنگی متولدشده باشم.

پ.ن:همین روزبودکه گفت تاابد مال من است

وگمانم همین روزبود که رفت.

عجب بالاپایین داره این دنیا

عجب دلسرده این روزگارباما...

یک سال دیگرهم گذشت

باخنده وگریه هاش،

به هرحال تولدم مبارک...

فلسفه سیب قرمز...

تا آن سوی خدا...

سالهاست هوای زندگی بدجورابریست

ابرسیاهی که باران ندارد

تنهادلتنگی داردوبس...

همان زندگی رامی گویم

که همیشه دلم می خواست

مانندقصه های عاشقانه مادربزرگ باشد

شیرین باپایانی خواب آلود،مثل کودکی هایم...

اماچه کنم که قصه،قصه است

روزخوش...ای دلتنگی همیشگی

ای آوازمبهم فراموشی که عشق باخودآورد

مثل بادی که آن ابرسیاه را

فراموشی که دیگرمعنایش برایم چیزی جزبه یادآوردن نیست.

ای قدم های بی پرواکه من مثل نوجوانی تازه به بلوغ رسیده برمی دارم.

ای کودکی زودگذرکه مثل ثانیه های این عمر

سریع گذشتید...بدون مکث

روزخوش تنهایی من

که تاکمی فراموشتان می کنم

مثل زنگی درگوشم صدامی کنید

که مبادافراموشتان کنم

ومن تنهاترازآن بادبادکی که دراوج

یک آن خدارافراموش کرد

تنهاترازآن سیب که گاززدیم

وهیچوقت ازاحساس قرمزرنگی که داردنپرسیدیم

آیاسیب هاهم عاشق می شوند؟

روزخوش هوای مه آلودزندگی...

روزخوش دوست من...

.......................................................................

پ.ن: السلام علی الحسین

وعلی علی بن الحسین

وعلی اولادالحسین

وعلی اصحاب الحسین

پ.ن:برای یه مدت آوای وبم روبرداشتم برای تنوع امیدوارم خوشتون بیاد...

پ.ن:همیشه به خاطرداشته باش

آبی عشق،باکنایه هازردنمی شود.

که حتی اگرچنین شود...

حاصلی جزسبزی نخواهدداشت!!!

خودت رابالابکش.(مجله موفقیت)

 

برای پرواز...

 

دیگرازنحصی این سایه هانمی ترسم

همان سایه هایی که هرروزوهرشب

تعقیبم می کنند ،پچ پچ می کنند

وبلندبلندمی خندند

روزهاست آرام راه می روم

 مبادابفهمند که ازدستشان گریختم...

نه...چیزی برای ازدست دادنم،نیست

تنهاخاطره ها...

مدتهاست که راههای رفته را

دوباره ازسرگرفته ام

یکی یکی روزهای عمرم راکه پشت سرم

برای نشانه برگشت گذاشته بودم برمی دارم

چقدرساده ام...

تکرار راههای رفته بیهوده است

بیهوده ترازانتظاربازگشت تو...نه...

دربادماندنی نبودی

درپی بادبادکی برای پروازبودی،بدون من...

ومن درطوفان زندگی...

بدون بالی برای پرواز...

بازهم خداراشکرکه بادمرا ازذهن آن کبوتر به دست فراموشی نسپرد... ....................................................................................

پ.ن:نمی دانم این همه دلتنگی را

برای چندلحظه کجابه امانت بگذارم

تاکمی این بغض

که باآمدن زمستان تازه شده آرام بگیرد...

پ.ن:زمستان پراست ازخاطره برایم...

انسان چگونه فراموشی می گیرد؟

احتیاج به کمی فراموشی دارم.